Bali, ik ben er 10 jaar geleden al eens eerder geweest. Het eiland heeft toen een diepe indruk op me gemaakt door de prachtige natuur en de bijzondere liberale sfeer waarin alles leek gericht te zijn op het bereiken van levensgeluk. De Tri Hita Karana, een hindoeïstische levenshouding die leert dat je levensgeluk kunt bereiken door respect voor medemens, natuur en god, was diep verankerd in de Balinese cultuur.
Nu reis ik opnieuw naar Bali en krijg ik de kans om de overheid te helpen bij het schoon maken en vergroenen van het eiland. Gezien mijn eerdere ervaringen met het eiland beschouw ik dat als een eer, maar tegelijkertijd slaat mij ook de schrik om het hart: “Is daar een speciaal programma voor nodig?” en “Hoe ligt het eiland er dan nu bij?”.
De eerste indrukken zijn niet positief. Ik verblijf in het huis van een vriend. Op weg van het vliegveld naar zijn huis staan we vast in een enorme file en terwijl we stilstaan worden we omspoeld door een stroom van honderden scooters. Vooral in het zuiden bij het vliegveld en de populaire stranden van Kuta en Seminyak is de verkeerschaos groot. Een expat die al jaren in Bali woont vertelt me later dat er per maand 1500 van die scooters bijkomen!
Eenmaal “thuis” spoel ik de vermoeidheid van de reis van me af met een duik in het zwembad. Het enige geluid is het geklapper van een Balinese vlieger aan de hemel.
In de komende dagen voer ik gesprekken met hotels, overheden, scholen, collega journalisten en inwoners van Bali. Het beeld wat daaruit naar voren komt is enerzijds hoopgevend, allen houden van het eiland en zijn bereid zich er voor in te zetten, anderzijds wordt het eiland gedreven door de commercie van de grote hotels. Het principe van de vervuiler betaald is hen vreemd. Energie, benzine en water zijn spotgoedkoop waardoor met name in het zuiden veel vervuiling ontstaat. Regelgeving is dringend nodig om dat om te draaien!
’s Avonds eten we op het strand bij Jimbaran, een echte aanrader. Je wijst aan wat je wilt eten. Vis, mosselen, kreeft of krab, alles is krakend vers. Terwijl je wacht op je eten aan een tafel waarvan de poten, net als je stoel, in het zand zijn gestoken, geniet je van het geluid van de branding en een flesje bintang, Top!
Lees hier het volledige bericht.
Geplaatst door onze nieuwspartner Sofie Online
Laatste reacties